Mária Semenová, stará babka 84ročná, sedela na autobusovej zastávke neďaleko svojho domu a nevedela
МарияКостова, баба на осемдесет и четири години, седеше на автобусната спирка близо до къщата си и не
Eu lembro da Maria da Conceição Alves, avó de oitenta e quatro anos, sentada na paragem de autocarro
Natália, neponáhľaj sa, premýšľaj ešte raz, hovorí jej teta Lucia. Čo ak to nezvládneš? Pozri, aké deti sú teraz.
Бояна, не се лъскай, помисли още веднъж, ми каза леля Лиля. Какво ако не се справиш? Виж колко малки
Natália, não te precipites, pensa outra vez dizia a tia Lurdes, a tia da prima. E se não conseguires?
Mami, idem rýchlo. Dvadsať minút, nie viac, Ján stál v dverách izby, snažiac sa usmiať, no pery sa triasli.
30октомври2026г. Мамо, бързо ще бъда. Двадесет минути, наймного казах, стоейки в прага на стаята, опитвайки
Mãe, já volto. Vinte minutos, no máximo dizia Tiago na porta da ala, tentando sorrir, mas os lábios tremiam.
Keď sa Viera vrátila do svojej dediny, nikto ju na prvý pohľad nepoznal. Uplynulo tridsať rokov.