February 2026 – Page 60

Gato encontra por acaso um telemóvel: Rita perde o seu novo smartphone, mas um felino curioso não resiste ao calor do aparelho e até atende as chamadas, transformando uma busca noturna em Lisboa numa história de miados, surpresas e ternura à primeira vista

O gato tropeçou num telemóvel… O gato tropeçou por acaso num telemóvel esquecido no banco do jardim.

Без категорії

035

Keď som sa vrátila, dvere boli dokorán otvorené. Prvé, čo mi prebehlo hlavou – niekto sa mi vlámal do domu. „Určite dúfali, že tu mám nejaké peniaze či šperky,“ premýšľala som. Volám sa Lýdia Štefániková a mám šesťdesiatdva rokov. Už päť rokov som sama. Manžel mi zomrel, dospelé deti žijú so svojimi rodinami a ja bývam sama. Kým neprídu mrazy, žijem v malom domčeku za mestom, na zimu sa sťahujem späť do dvojizbového bytu v Bratislave. Len čo sa oteplí, vraciam sa opäť medzi svoju záhradku a pokojný život na dedine. Mám rada dedinské prostredie, naberám tu silu a vôňu čerstvého vzduchu, spokojne sa starám o ovocný sad, a neďaleko za domom je malý lesík plný hríbov a lesných jahôd. Jeden týždeň som bola mimo dediny kvôli vybavovačkám. Keď som sa po návrate vrátila, zbadala som otvorené dvere. Prvá myšlienka – niekto sa vlámal. „Možno čakali, že tu budú ukryté nejaké peniaze alebo cennosti,” pomyslela som si. No stopy po vlámaní nikde, v dome všetko na svojom mieste. Len na stole stál tanier, a pritom viem, že nikdy nenechávam riad na stole, ak odchádzam na dlhšie. V tej chvíli mi došlo, že tu niekto musel bývať, kým som bola preč. Rozzúrilo ma to. A až keď som prešla do izby, uvidela som chlapca, ktorý sladko spal na mojej kanape. Vtedy som všetko pochopila! Chlapec sa zobudil a zahľadel sa na mňa rozospatým pohľadom. Ani sa nesnažil utiecť, sadol si a slušne sa mi prihovoril: – Prepáčte, že som vám sem takto vošiel. Bolo mi jasné, že je vychovaný a veľmi skromný. Zľutovala som sa nad ním. – Ako dlho si tu býval? – spýtala som sa. – Dva dni. – Nie si hladný? Čo si jedol? – Mal som pagáče. Zostali mi ešte nejaké, dáte si? Chlapec mi podal sáčok so starými pagáčmi. – Ako sa voláš? – Ivan. – Ja som Lýdia Štefániková. Prečo si sám? Stratil si sa? Kde sú tvoji rodičia? – Moja mama ma nechávala často samého a keď sa vrátila, bývala nahnevaná a kričala na mňa. Vraj som jej len na príťaž a bezomňa by bola šťastnejšia. Pred dvoma dňami zase kričala, tak som utiekol. Ale určite ma nehľadá, nie som už prvý raz preč z domu a všimla si to až po niekoľkých dňoch, ak vôbec… Zistila som, že chlapec žil s mamou, ktorá sa miesto starostlivosti radšej naháňala za chlapmi, bývala po známych, a syn musel byť sám. Bolo mi ho nesmierne ľúto, no nemohla som mu veľmi pomôcť. Ako dôchodkyňa by mi úrady ťažko dovolili stať sa jeho opatrovníčkou a do detského domova sa mu nechcelo. Dala som mu večeru a dovolila zostať ešte jednu noc. Tu je aspoň bezpečne. V noci som nemohla spať a neustále myslela na jeho osud. Ráno som si spomenula na moju dobrú známu z úradu sociálnych vecí – pani Natáliu Bielikovú – hneď som jej volala, čo robiť. Natália súhlasila, že mi pomôže, len bolo treba chvíľu vydržať. O tri týždne sa mi podarilo Ivanka adoptovať. Bol nesmierne šťastný a vďačný, a jeho matka bez problémov súhlasila, že sa ho vzdá, keď sa dopočula, že niekto chce byť jeho opatrovníkom. Teraz žijeme spolu ako rodina. Ivan všetkým rozpráva, že som jeho starká. A ja som vďačná životu, že mi dal vnúčika. Ivan je veľmi múdry a šikovný chlapec. Tento rok nastúpil do prvej triedy. Jeho pani učiteľka o ňom hovorí len v dobrom. Rýchlo sa naučil čítať a sčítava už aj príklady z matematiky.

Keď som sa vrátil domov, dvere boli dokorán. Prvá myšlienka niekto sa mi vlámal do domu. Určite si mysleli

Когато любовта ме подмина: Животът до една жена, която ме съсипваше всеки ден

Когато любовта ме подмина: Животът до жена, която ме нараняваше всеки денМълчанието ми продължи твърде дълго.

Без категорії

012

Kocúr náhodou narazil na telefón… Vec voňala po človeku a bola prekvapivo teplá. Kocúr sa k nej pohodlne pritúlil, objal ju labkami, ľahol si na ňu – a smartfón sa zrazu zapol už pri prvom jemnom mačacom dotyku. Rita sa ani nestihla poriadne potešiť svojmu novému smartfónu. Hneď od začiatku mal závadu: zohrieval sa pri každej činnosti. A potom ho ešte aj stihla stratiť. Škoda… Telefón bol skvelý: veľký displej, výkonná batéria – práve tá ju nakoniec sklamala. Teraz už reklamácia nepripadá do úvahy – zariadenie je jednoducho preč. Rita si vynadala do „sprostých husí“, zobrala svoj druhý, starý tlačidlový mobil a vytočila svoje vlastné číslo. Zvonenie síce išlo, ale nikto nezdvíhal. Rita si nakvapkala valeriánky, ľahla si a snažila sa vybaviť, kde dnes bola. Možno keď prejde svoju trasu ešte raz, mobil sa nájde. Zrazu jej niečo zavibrovalo pod rukou – niekto jej volal. Na displeji sa zobrazili dobre známe čísla – jej vlastné. — Haló! Počúvam! V odpovedi boli iba šuchoty, krátke vzdychy… a zrazu: — Mňau… Rita okamžite zložila. „Robia si zo mňa srandu,“ pomyslela si. Škoda, že si nestihla dať zámok – teraz sa niekto s jej telefónom hrá. Jej podráždenie prerušil ďalší telefonát. Zasa tie výdychy, šuchoty… a na jej hlas odpoveď len ďalší mňaukaním. — Nevolajte mi už! – vybuchla. No telefonáty neutíchali. Nakoniec, keď si Rita povedala, že horšie to už nebude, obliekla sa a vyrazila von. Zvuky jasne prichádzali zvonku – provokatér môže byť práve tam, kde jej mobil našiel. Stačí prejsť rovnakú trasu. Kráčala a stále vytočovala svoje číslo. A zrazu, keď to už vzdávala, známy zvonček. Rita išla po zvuku, pripravená zhádať si vtipkára, ktorý sa pobavil na jej nešťastí. Medzitým sa kocúr spokojne zohrieval na teplom predmete a so zvedavosťou sledoval, ako ten „ožíva“ a rozpráva. Oňuchal ho a keď telefón neprestával „bublať“, kocúr sa slušne ozval. Smartfón stíchol. Kocúr ho opatrne ďobol labkou – a telefón znovu začal rozprávať. Bol stále teplejší. Vonku bola zima a táto zvláštna vec bola doslova vyhrievaným rajom. Kocúr ho znovu postrčil labou. A zrazu začal telefón hrať melódiu. Kocúr sa zľakol, udrel ho silnejšie, no ten neprestával. V boji s „hrajúcim“ predmetom si kocúr ani nevšimol, že pod stromom už nie je sám. Celý Ritinho nasadenie sa rozplynul, keď zbadala pravého „výtržníka“. Pod stromom sedel ryšavý, smutný kocúr, ktorý po jej smartfóne udieral labkou a zúrivo sa ho snažil umlčať. Ale keď si všimol Ritu… Vrhli sa k nej, akoby boli dávni známi. Ako priadlo, ako sa túlelo k jej rukám – nedalo sa odolať. Rita stála prekvapená týmto ryšavým prívalom nežnosti. Kocúr sa jej obtieral o líca, akoby ju bozkával. Cítila, aký je ľadový – nečudo, že sa ogrieval na jej horúcom smartfóne. S mobilom vo vrecku a kocúrom v náručí sa Rita pomaly vracala domov a rozmýšľala o láske na prvý pohľad. Ako ju ten ryšavec obľúbil! Po takej dávke nehy by ho nevedela nechať pod stromom samého. A kocúr, šťastný ako blcha, sa jej vrtel v náručí, obtieral sa jej o pery a bradu – Rita sa síce tvárila, že sa uhýba, no v skutočnosti jej to veľmi lahodilo. Kto by povedal, že taký milý tulák. Lenže pravda bola oveľa jednoduchšia… Kocúr bol opitý vôňou valeriánky, ktorú si hodinu predtým Rita nakvapkala na upokojenie.

Mačka náhodou natrafila na mobil Mačka Antonka sa túlala po bratislavskom sídlisku, keď v kríkoch zacítila

Без категорії

034

– Nadinha, cheguei a casa, vem receber-me! – L-Leonel?! Mas o que fazes aqui tão cedo? Não era só daqui a três dias que regressavas… Uma mulher de trinta anos apareceu apressada no corredor, enrolando-se num robe de seda, confusa ao ver o marido à porta. – Quis fazer-te uma surpresa, Nádia. Parece que consegui! Ou não ficaste contente? – O homem alto e de ombros largos sorria de orelha a orelha, satisfeito com o efeito causado. – Muito, muito contente! Vai já para a cozinha, que eu trato de aquecer o jantar. Felicíssimo consigo, Leonel acenou à esposa e seguiu para a cozinha. E lá o esperava uma mesa farta: morangos, chocolate, jantar acabadinho de sair do forno… Como se fosse tudo só para ele. – Ó Nádia, que banquete preparaste! Como soubeste que eu vinha? És uma bruxinha! Servindo-se com generosidade, Leonel começou a atacar o jantar. A mulher não apareceu mais, mas ele preferiu não a chamar, certamente estaria a vestir um lindo vestido para receber o marido… A esforçar-se… – Leonel, eu… Nós… – Ó Nádia, que delícia o teu assado! A salada, as panquecas… São de lamber os dedos… André?! Ao virar-se, Leonel viu a esposa a segurar pelo braço o seu irmão, André. A mulher fitava o chão, envergonhada, e André, de calções e t-shirt, esfregava o nariz, como quem foi acordado agora. – Sim, Leonel, sou eu. Olá, mano… – Boa tarde. Agora expliquem-me o que se passa aqui, se faz favor. Ou talvez nem valha a pena… – Leonel, eu… Eu queria contar-te há algum tempo. Eu amo o teu irmão, o André, e quero ficar só com ele. Desculpa. – disparou Nádia, olhando para o já ex-marido. Leonel deixou cair o prato. A loiça rolou pelo chão com a comida. – Então… vocês… Agora mesmo… – Sim. Acabámos de estar juntos. – Fantástico, Nádia! E tu, André, também! Meus queridos, agora percebi por que fizeste um jantar tão especial… E, principalmente, para quem! Nádia não conseguia olhar para o marido. Sentia que, se o fizesse, perderia a coragem toda. – E a Inês? O que vamos fazer com a nossa filha? Ela já sabe? – Não, ela… não sabe. – E está onde agora? – Na vizinha, a ver desenhos animados. – E costumas deixá-la muito tempo aí? – Já há meio ano que sim… Leonel ficou sem palavras. Nem forças para zangas. Sempre foi calmo, não sabia começar grandes discussões. Mas se alguém o levava ao limite, era melhor nem ver. Contudo, essa situação surpreendeu-o tanto que ficou sem reação só um instante. – Têm dez minutos para sair daqui. O tempo está a contar. – Disse Leonel, enquanto bebia o chá. Nem olhou para o irmão. – O que é que a Nadinha viu nele? Têm o mesmo aspeto, até as pintas iguais… Mas trabalho não faz, inteligência pouca… Só vai perder com ele. Mas a escolha é dela! – pensou Leonel. – Não saio daqui sem ouvir a tua resposta, – disse André de repente. – E que resposta queres? – Ao divórcio… Deixa a Nádia. Ela não te ama! – Já vi em quem ela pensa… – disse Leonel, sorrindo. – Querem divórcio? Terão, mas só pelo tribunal! Quero ver quanto gastarão com advogados. – Leonel… – a mulher colocou a mão no pulso dele. – Vamos separar-nos em paz. Tu não és assim, tu és bom, sabes… Ele abanou a cabeça. – Está bem, concordo. Mas não és mais meu irmão, André! – Ainda queríamos pedir-te outra coisa. – O quê? – Deixa-me ficar com o apartamento depois do divórcio, Leonel! – Nádia sorriu, acariciando o marido. – A Inês gosta desta casa, tem amigos na escola… Se tivermos de dividir o apartamento, não temos dinheiro para um novo, temos de regressar à aldeia… Leonel encostou o queixo às mãos pensativo. Vendo a hesitação dele, Nádia tentou convencer melhor: – Leonel, querido… Fá-lo pela Inês. Tu sabes que irás ganhar muito mais dinheiro, serás capaz! Por favor, ela é tua filha! Estou a pensar nela… – Calma, Nádia, – interrompeu. – Tenho outra ideia. – Qual? – A Inês ficará a viver comigo. – O quê?! Estás maluco? Não sabes cuidar de crianças! Passas a vida em trabalho… Ela nem se lembra do teu nome! – Vamos confirmar já – disse ele, dirigindo-se à porta. Pouco depois voltou, de mão dada com a filha, uma menina de dez anos, que ia entrar no 4º ano. Ela apertava a mão do pai, feliz da vida. – Para que a trouxeste? Querias envolver a menina na discussão?! – exclamou Nádia indignada. Mas o homem nada respondeu. Sentou-se, pôs a filha ao colo e começou a conversar: – Inês, querida, posso fazer-te umas perguntas? – Claro! – sorriu a menina, orgulhosa. – Prometes responder sinceramente? Porque vou falar contigo como com uma pessoa crescida. – Mesmo como tu conversas com os outros senhores no escritório? – Mesmo assim. A menina acenou, contente pela conversa séria. – Diz-me, a mãe alguma vez te tem maltratado? Bateu em ti esta semana? A menina baixou o olhar e mexeu nervosamente no vestido. – Mas que disparate é esse? – gritou Nádia. – Deixa a miúda em paz! – Cala-te, Nádia. Estou a falar com a nossa filha, – interrompeu Leonel, e fez-lhe uma festa na cabeça. – Não tenhas medo, Inês. Prometeste ser sincera, lembras-te? A menina acenou. Com lágrimas, abraçou o pai e sussurrou-lhe ao ouvido: – Sim, bateu três vezes! Uma por causa de uma nota má, outra por entornar leite e a última porque gritei com o tio André. Eles deram beijos enquanto estavas fora. – Não chores, pequena, não chores! – acariciou ele a filha. – Eu estou contigo. Agora a mãe não te faz mal. – Ela está a mentir! – gritou Nádia. – Nunca lhe toquei… – Então queres a casa e o carro para o bem da filha? – perguntou Leonel, sorrindo. – Inês, respondes a mais uma coisa? – Sim… – Se te dessem escolha: viver comigo ou com a mãe, com quem ficavas? A menina hesitou, olhando alternadamente para os dois. Nádia esforçava-se por convencer a filha, até estendendo os braços. – Prometes que não vais embora por muito tempo? – Prometo! – respondeu o pai, seguro. – Então quero viver contigo, pai. – Maldita sejas! – gritou Nádia, ameaçando a filha, mas Leonel abraçou-a, protegendo-a. André, que estivera sempre ali, não se intrometeu. – Pronto, falámos. E não a verás mais, Nádia, – disse ele calmamente, saindo da cozinha com a filha. Em poucos minutos ajudou a filha a fazer a mala. Por sorte, já tinha a sua, de viagem, pronta. Leonel e a menina seguiram para um hotel. Meses depois, deu-se o tribunal. Sem rendimentos, casa ou meios para cuidar da filha, o juiz atribuiu a guarda de Inês ao pai – ainda mais por vontade da própria. Leonel dividiu o apartamento como planeado, vendeu a sua parte e mudaram-se para uma nova casa. À mãe era permitido ver a filha ao fim-de-semana, mas a menina vivia agora com o pai. Leonel reorganizou totalmente a vida para estar sempre presente. Não havia mais viagens longas. E Inês começou a sorrir muito mais, algo muito mais precioso que qualquer fortuna… Escrevam nos comentários o que pensam sobre isto! Deixem o vosso gosto.

Leonor, filha, já cheguei a casa! Vem receber-me! Armando?! Mas tu aqui tão cedo? Não eras suposto voltares

Без категорії

Върна се от работа в чужбина и откри непознат човек в дома си – историята на Иван от Пловдив, който след години гурбет и покупка на собствен апартамент се сблъска със семейни интриги и неочаквана изненадa

Иван се върна от работа в Германия и пристигна в родното си място Пловдив, късно вечерта. Както винаги

Без категорії

017

A força de um homem fez toda a diferença: Como Igor transformou o jardim de Marina, construiu-lhe uma pérgola e renovou o lar. Dinâmico e trabalhador, não poupava esforços para agradá-la, mesmo sabendo que Marina casou sem grande paixão — agora teme ser abandonado por estar doente. “Não te deixo nunca! — disse Marina, abraçando-o. — És o melhor marido do mundo!” Após 25 anos de casamento, Marina encanta os homens desde a juventude, mesmo sem ser considerada uma beleza. Entre pretendentes, escolheu o prático Igor: calado, trabalhador, bom de mãos e de coração, mas que agora enfrenta uma grave doença. A filha sugere vender a casa e mudar-se para Itália, mas Marina resiste: “Foi para isto que construí esta casa?” Enquanto enfrenta a doença do marido, Marina mostra força e ternura portuguesas — na saúde e na doença, prova que o amor pode crescer do quotidiano e companheirismo.

Olha, deixa-me contar-te uma história com a minha voz, como se estivéssemos agora a beber um café junto

Без категорії

023

– Nadi, som doma, vítaj ma! – L-Lenko?! Čo ty robíš tak skoro? Veď si mal prísť až o tri dni… Žena okolo tridsiatky vyšla do chodby, narýchlo sa zamotala do hodvábneho županu a zmätene sa zadívala na muža, ktorý stál vo dverách. – Prekvapenie som ti chcel spraviť, Nadi. Vidím, že sa podarilo! Či ty nie si rada? – Vysoký, širokoplecí muž sa uškŕňal od ucha k uchu, spokojný s vlastným dojmom. – Veľmi, veľmi rada! Poď rovno do kuchyne, zohrejem ti jedlo. Spokojný sám so sebou Lenko prikývol manželke a pobral sa do kuchyne. A tam na neho čakal bohatý stôl: jahody, čokoláda, večera rovno z rúry… Akoby všetko len preňho. – No, Nadi, teda ty si kuchárka! Ako si vedela, že prídem? Aká ty si predvídavá! Naložil si na tanier poriadnu kopu a pustil sa do večere. Manželka stále neprichádzala, ale nenútil ju – asi sa snaží obliecť niečo pekné pre svojho muža… – Lenko, ja… My… – No teda, Nadi, aká chutná tá tvoje pečienka! A šalát, aj palacinky – no prsty olizovať… Andrej?! Keď sa otočil, zbadal Nadiu, svoju manželku, ktorá držala pod pazuchou jeho vlastného brata Andreja. Žena sa rozpačito pozerala do zeme a Andrej, oblečený v šortkách a tričku, si únavne trel koreň nosa, akoby ho práve zobudili. – Áno, Lenko, ja. Čau, brácho… – Dobrý deň. A teraz mi, prosím, vysvetlite, čo sa tu deje? Aj keď… asi je to zbytočné… – Lenko, ja… Už dávno som ti to chcela povedať. Milujem tvojho brata Andreja a chcem byť iba s ním. Prepáč. – Vyhŕkla to Nadia a pozrela na už zjavne bývalého manžela spod obočia. Lenko pustil tanier. Riady s jedlom sa s rinčaním rozkotúľali po podlahe… POZRITE, ČO SA STALO, KEĎ SA SLOVENSKÝ MANŽEL NEOČAKÁVANE VRÁTIL ZO SLUŽOBKY DOMOV: PRÍBEH, KTORÝ VÁM VYRAZÍ DYCH!

Zuzanka, som doma, víšaj ma! M-Miroslav?! Čo robíš doma tak skoro? Veď si mal prísť až o tri dni Žena

Без категорії

А ти, накъде тръгваш? А кой ще готви сега? — Какво става тук? Къде отиваш? И кой ще ни сготви? — запита притеснен съпругът, когато видя какво прави Антония след скандала със свекървата си…

Къде отиваш? А кой ще готви сега? Какво става? Къде тръгваш? А кой ще ни готви? извика объркано съпругът

Без категорії

020

Z Igora sa stal skutočný muž domu: Pre Marínu vyrovnal záhradu, postavil kvetinové záhony aj altánok, všetko v domácnosti mal pevne v rukách. Marína si naozaj správne vybrala muža! A navyše Igor stále zarábal peniaze a rozmaznával Marínu darčekmi. — „Veď si ma nikdy nemilovala. Vzala si si ma bez lásky. Teraz ma opustíš, keď som ochorel…“ — „Nikdy! Nikdy ťa neopustím!“ poví Marína a objíme Igora. — „Si najlepší muž na svete!“ Igor nemohol uveriť, že je to pravda. Jeho nálada bola pochmúrna… Marína bola vydatá dvadsaťpäť rokov a celý čas bola u mužov obľúbená, hoci nikdy nebola žiadna veľká kráska. Neodišla od svojho prvého muža, hoci bol veľmi komplikovaná povaha. Zostala s ním až do jeho smrti. Dcéra Daria sa vydala do Talianska, volá ju na návštevu, ale Marína nechce predať dom ani sa sťahovať. Po smrti manžela dom bez mužskej ruky zostáva pre ňu veľkým bremenom. Aj keď Daria radí predať dom, Marína zostáva. Dodnes nechápe, prečo je pre mužov taká príťažlivá — nie je predsa žiadna miss… Vždy bola skôr charizmatická a s iskrou. Po rokoch sa u nej objavujú dvoritelia aj po štyridsiatke. K jednému ju to ťahá, no ten je len na pekné slová. Nakoniec si vezme Igora, poctivého chlapíka so zlatými rukami. V ich dome je po ňom hneď vidieť poriadok — postaví altánok, kvetinové záhony, záhrada rozkvitne. Marína je spokojná: správne si vybrala! Šťastie však preruší Igorova choroba. Bojí sa, že ho Marína opustí, keď už nebude silný ako predtým. Ale ona ostáva, povzbudzuje ho, pomaly sa zotavuje. Pri oslave Igorovho jubilea bez alkoholu si uvedomia, že sú šťastní aj napriek všetkému — doma v altánku, medzi svojimi… O láske, ktorá rastie z malých činov, o charizme a sile zostať spolu.

Dnes, keď som sedela na verande a pozerala do záhrady, znovu som si spomenula, ako mi Martin upravil