January 2026 – Page 65

Заведохме зълва ми и нейното бебе с нас на почивка. Хиляда пъти съжалихме за това.

Съпругът ми и аз решихме да си направим почивка на морето нашата обичайна традиция. Всяко лято с приятели

Оля, а тези твоите излишни килограми? Не са ли проблем? – майката на Димо не отстъпваше. – Според мен нямам излишни, особено щом бъдещият ми съпруг няма против. Няма нужда всички да сме клечки или манекенки. – Оля погледна подигравателно към Елена и майката на Димо. От тази дързост Елена пламна. – Мамо! Купила ли си чай за отслабване? А чия семки? Защо сложи толкова масло в попарата ми, това са излишни килограми! Димо, пак си купил козуначен хляб? Това е вредно! Сутрин трябва да се пие три чаши вода, иначе килограмите не мърдат… Къде ми е водата?! – такива реплики Димо слушаше още от малък. Майка му и по-голямата му сестра вечно мислеха само за фигурата си. Сестра му вече беше на трийсет и осем, не беше омъжвана и приличаше на изсъхнал кон с вечно гладни очи. А майка му беше права като плетачна игла. Това го доведе до там, че винаги се дърпаше към хора с добър апетит и весел дух. И винаги мечтаеше бъдещата му жена да не прилича нито на майка му, нито на сестра му. И такава намери! Казваше се Олга. Оля – даже името ѝ звучеше меко, приятно и апетитно, все едно ароматна торта. Не, Оля не беше дебела, но при ръст сто седемдесет и три сантиметра тежеше 85 килограма. И всички тези кила излъчваха здраве и добро настроение. Високи гърди, тънка талия, женствени форми и трапчинки по бузките, които ти се иска да ощипеш. Всичко това заплени Димо от първата среща с нея. Една вечер закара сестра си по работа до банката. Тя си взе номерче и седна на дивана, а той крачеше из залата. Изведнъж до него достигна звънлив и заразителен смях. Димо не се сдържа и тръгна по посока на звука. Смееше се операторката – едро момиче с вълнисти коси и чаровни устни. Явно беше пълничка – забелязваше се и без да се вглеждаш… Излезе от банката с Елена, но мисълта му още беше там – при усмихнатата служителка. На следващия ден, към вечерта, пак отиде до банката. Тя беше там! След края на работния ден я изчака с букет рози и… просто я заговори с една банална, но трогателна реплика. От този момент те станаха неразделни. И когато дойде време да запознае Оля с родителите си, Димо вече знаеше – именно нея иска до себе си. У Оли вкъщи го приеха с пирог, смях и музика. Баща ѝ, Ивайло Димитров, огромен и добродушен и човек, го потупа по рамото и го прие като свой син. После дойде ред да се запознае Оля със семейството на Димо: майка му Галина Атанасова, сестра му Елена и баща му Никола Сергеев. Още с влизането, майката на Димо втренчено изгледа Оля: „Вие ли сте тази Оля?“ На масата се усещаше напрежение, но баща му разреди обстановката с шега и наздравици. Разговорът неусетно отново стигна до външния вид: „Оля, имам невероятна диетоложка, ще ви помогне да се справите с проблема!“. „Какъв проблем?“, не разбра Оля. „Ами, тези килограми…“ „Аз проблеми нямам – нося ги с гордост, мъжът ми харесва, че не съм като шмъркавелите. На всички ли им е писано да са като клечки? А вие, Елена, сигурна съм, че толкова стройна жена има поне двама деца и красив мъж…“ Вечерта завърши с наздравица за всички жени в семейството – толкова различни, но толкова обичани. На сватбата родителите на Оля омаяха половината гости със своя чар и весела натура, докато майката на Димо едва гледаше булката без критика: „Можеше малко да отслабне, роклята я прави още по-едра“… Но майката на Оля ѝ отвърна достойно: „Не всеки мъж си пада по кокали, нали знаете… Вашият син си харесва истинска жена!“ Сватбата танцуваше и пееше, както се пее в българските песни! Още се надяваме младите да живеят щастливо и в обич, защото това е най-важното, нали?

Днес ми се случи нещо, което си струва да остане в дневника ми. Значи, Петя така се казва моята годеница

Без категорії

068

“Não, agora não venhas cá, mãe. A viagem é longa, passas a noite toda no comboio, e já não és nova. Para quê esse incómodo? E com a primavera, deves ter imenso que fazer na horta,” diz-me o meu filho. “Filho, como para quê? Já não nos vemos há tanto tempo. E quero tanto conhecer a tua mulher, como se costuma dizer, é hora de eu me aproximar da nora,” respondi-lhe com sinceridade. “Então fazemos assim: espera até ao fim do mês, nós vamos aí os dois ter contigo, no fim de semana da Páscoa que há muitos feriados,” acalmou-me o meu filho. Sinceramente, já estava pronta para ir, mas acreditei e fiquei em casa à espera dele. Só que afinal, nunca vieram. Liguei algumas vezes ao meu filho, mas ele rejeitava as chamadas. Depois ligou-me de volta, disse que estava muito ocupado, que não valia a pena eu esperar. Fiquei mesmo em baixo. Estava a preparar-me para receber o filho com a nora. Ele casou-se já há meio ano, e eu ainda não conhecia a nora. O meu filho, o Alexandre, tive-o só para mim. Já tinha 30 anos, nunca me casei. Decidi ao menos ter um filho. Talvez seja pecado, mas nunca me arrependi desse passo, mesmo com todas as dificuldades, com pouco dinheiro, vivíamos, não sobrevivíamos. Trabalhava em vários sítios só para garantir ao meu filho tudo o que precisava. O filho cresceu e foi estudar para Lisboa. Para o ajudar, fui trabalhar para o estrangeiro, a enviar-lhe dinheiro para estudar e viver na capital. O meu coração de mãe alegrava-se por poder ajudar. No terceiro ano da faculdade, o Alexandre já se sustentava sozinho. Quando acabou os estudos e arranjou trabalho, deixou de precisar da minha ajuda. Ele vinha a casa, mas pouco, uma vez por ano, se tanto. E eu a Lisboa nunca pus os pés, tenho vergonha de dizer. Prometi a mim própria que quando o filho casasse, eu ia. E por isso fui poupando. Juntei sessenta mil euros. Há meio ano, o filho liga-me e conta a esperada novidade: “Mãe, vou casar.” “Mas não venhas agora, que só vamos ao registo, a festa fica para depois,” avisou. Fiquei triste, mas fazer o quê? O Alexandre apresentou-me à nora por videochamada. Boa rapariga, bonita, de família rica, o sogro é empresário abastado. Só me restou ficar feliz por ele. Passou o tempo e nem vão cá nem nos convidam lá. Ansiosa por os ver, comprei bilhete de comboio, preparei comida da terra, levei até pão caseiro e compotas e fui. Avisei o filho ao entrar para o comboio. “Mãe, o que foste fazer? Não te vou poder buscar, estou no trabalho. Deixo a morada, chama um táxi,” disse o Alexandre. Cheguei de manhã a Lisboa, chamei táxi e fiquei chocada com o preço, mas pelo menos a cidade pela manhã era linda, vi tudo da janela do carro. Foi a nora que abriu a porta. Nem um sorriso, nem um abraço. Apenas disse, seca, para ir para a cozinha. O filho já tinha saído para o trabalho cedo. Comecei a arrumar os meus sacos: batatas, beterrabas, ovos, maçã seca, cogumelos em conserva, pepinos e tomates pickles, vários frascos de doce. A nora olhava e disse que não valia a pena, que não comem dessas coisas, e nem cozinha em casa. “Então, o que comem?” perguntei. “Comida entregue todos os dias. Não cozinho por causa do cheiro.” Não tinha acabado de digerir essa quando entrou uma criança, um rapazito de uns quatro anos. “Apresento-lhe o meu filho, Daniel,” disse a nora. “Daniel?” perguntei. “Não, é Danyil, não gosto que troquem o nome.” Tudo bem, disse eu. “Também não sou Iloninha, é Ilona. Aqui na cidade ninguém troca nomes…” Apeteceu-me chorar, não tanto pelo filho casar com uma mulher já com filho, mas porque não me contou nada. Mas ainda não foi tudo: reparei numa grande fotografia de casamento na parede. “Ah, afinal houve festa, pelo menos têm belas fotos.” “Como assim não houve casamento? Houve para 200 pessoas. Tu é que não vieste. O Alexandre disse que estavas doente. Talvez tenha sido melhor assim,” olhou-me de alto a baixo. “Vai querer pequeno-almoço?” “Quero…” Ilona pôs-me uma chávena de chá e uns pedaços de queijo caro — para ela era isso pequeno-almoço. Eu não sou dessas, preciso de comida pela manhã, ainda por cima depois da viagem. Tentei fazê-los ovos mexidos e usar o pão que levei, mas ela proibiu-me, por causa do cheiro. Recusou-se a comer o pão, disse que só comem saudável. Deixei de ter vontade de comer. Custava-me principalmente o filho ter vergonha de me convidar para o casamento, eu que tanto esperei por isto e poupei. Bebi o chá. Silêncio estranho. O menino veio encostar-se a mim. Tentei abraçá-lo, mas Ilona gesticulou que não devia, não se sabia de onde eu vinha, podia pegar-lhe algo. Não tinha presentes para o menino, dei-lhe um frasco de doce de framboesa, para comer com panquecas. A nora arrancou-me o frasco das mãos: “Quantas vezes tenho de dizer que não comemos açúcar?” Senti as lágrimas a rebentar. Nem acabei o chá. Fui calçar-me, a nora nada me perguntou. Saí, sentei-me num banco à porta, a chorar. Nunca me senti tão triste. Depois venho ver a nora a sair com o menino, leva todas as minhas conservas para o lixo. Sem palavras. Quando elas saíram, fui buscar as coisas e encaminhei-me para a estação. Por sorte havia um bilhete devolvido, comprei para a noite. Ao lado da estação havia uma tasca. Comprei um prato de sopa, carne grelhada, batatas com salada. Estava cheia de fome. Paguei bastante, mas também mereço. Guardei as malas no cacifo e ainda tive tempo de passear em Lisboa. A cidade agradou-me, até me esqueci da tristeza. No comboio não dormi, chorei. O filho nem ligou a perguntar por mim. Nunca pensei que o meu único filho me recebesse assim. Agora penso o que fazer com o dinheiro que juntei para o casamento: dar-lho, para saber que a mãe sempre pensou nele? Ou não dar nada, porque não o merece?

Não, não deves vir agora, mãe. Pensa bem. É uma viagem longa, passas a noite inteira no comboio, e tu

Без категорії

036

– Nie, určite teraz nemusíš cestovať. Veď si to sama zváž, mama. Cesta je dlhá, celú noc vo vlaku, a ty už nie si najmladšia. Načo by si si to sťažila? A navyše je jar, určite máš teraz v záhrade veľa práce, – hovorí mi syn. – Synček, a prečo nie? Veď sme sa už dávno nevideli. A aj na tvoju ženu by som sa veľmi rada pozrela, ako sa patrí, treba sa s nevestou lepšie zoznámiť, – úprimne mu vravím. – Tak sa dohodnime takto: počkaj ešte do konca mesiaca, a my všetci prídeme k tebe, akurát budú veľkonočné sviatky a bude voľno, – upokojil ma syn. Úprimne, už som bola rozhodnutá ísť, ale uverila som mu, súhlasila zostať doma a čakať na neho. No nikto ku mne nakoniec neprišiel. Niekoľkokrát som synovi volala, ale nedvíhal mi. Potom sám zavolal späť s tým, že je veľmi zaneprázdnený, a že ho nemám čakať. Bolo mi veľmi smutno. Pripravovala som sa na príchod syna s nevestou. Oženil sa pred pol rokom, ale ešte som nevestu ani raz nevidela. Syna, Tomáša, som porodila, ako sa povie, “sama pre seba”. Mala som už 30 rokov a nevydala som sa. Tak som si povedala, že si aspoň dieťa prinesiem na svet. Možno je to hriech, ale rozhodnutie neľutujem a nikdy som ho neoľutovala, hoc som mala často v živote ťažko – nebolo peňazí a my sme nežili, len prežívali. Vždy som makala aj na dvoch-troch prácach, aby môjmu dieťaťu nič nechýbalo. Syn vyrástol a išiel študovať do Bratislavy. Aby som ho mohla prvý čas podporovať, začala som chodiť na brigády do Rakúska a posielala som mu peniaze na štúdium a ubytovanie v hlavnom meste. Moje materinské srdce sa tešilo, že môžem svojmu dieťaťu pomôcť. Tomáš si na treťom ročníku už privyrábal a živil sa aj sám. Po vysokej škole si našiel prácu, a už sa o seba postaral. Domov chodil málokedy, tak raz do roka. A ja som v Bratislave, hanbím sa priznať, nikdy nebola. Premýšľala som, že ak sa bude ženiť, určite pôjdem. Dokonca som si na túto príležitosť odkladala peniaze – nasporila som šesťdesiattisíc korún. Pred pol rokom mi syn zavolal a oznámil tú dlho očakávanú novinu – žení sa. – Mama, ale neprichádzaj teraz, len sa vezmeme na úrade, svadbu urobíme neskôr, – upozornil ma syn. Bolo mi smutno, ale čo už. Tomáš mi nevestu predstavil cez videohovor. Dievča sa zdalo byť sympatické, úprimne krásne. A bohaté. Môj svat, jej otec, je vraj veľký podnikateľ. Mne zostávalo len sa tešiť, že sa mu darí. A už uplynul čas, syn ku mne nechodí, ani ma nevolá. Už som nevydržala, kúpila som si lístok na vlak, pripravila domáce jedlo – aj chlieb som sama piekla, nabrala som zaváraniny – a vyrazila som. Synovi som zavolala pred nástupom na vlak. – No mama, toto si nemusela! Načo si išla? Som v práci, ani ťa nemôžem prísť vyzdvihnúť. Tu je adresa, zavolaj si taxík, – povedal Tomáš. Ráno som dorazila do hlavného mesta, vypýtala si taxík a nemalo to lacné. Ale ranná Bratislava bola krásna, z okna auta som vnímala výhľady. Dvere mi otvorila nevesta. Ani sa neusmiala, neobjala ma, len ma sucho pozvala do kuchyne. Syn už doma nebol, šiel skoro do práce. Začala som vykladať tašky, vybrala zemiaky, cviklu, vajíčka, sušené jablká, nakladané huby, uhorky, paradajky, pár pohárov džemu. Nevesta všetko len sledovala, a potom mi povedala, že zbytočne som to všetko nosila, oni to nejedia a doma nevarí. – A čo teda jete? – pýtam sa prekvapene. – Každý deň si objednávame donášku. A variť nemám rada, je potom v kuchyni zápach a ten sa ťažko vyvetrá, – povie Lucia. Nestihla som sa ani spamätať z jej slov, keď do kuchyne prišlo malé dieťa, chlapček tak tri-štyri roky. – Zoznámte sa, to je môj syn. Daniel, – hovorí nevesta. – Daniel? – pýtam sa. – Nie, Danyíl, nie Daniel. Nemám rada, keď mi komolia mená. – Ako povieš, Lucka. – Nie som Lucka, ja som Lucia. Tu sa mená nekomolia, ale čo už by ste vy vedeli… Bolo mi do plaču. A nie preto, že si syn zobral ženu s dieťaťom, ale preto, že mi o tom ani slovo nepovedal. Ale to ani zďaleka neboli všetky prekvapenia. Pozrela som na stenu a tam veľký svadobný portrét. – No, keď nebola svadba, aspoň ste pekné fotky nafotili, – snažila som sa zmeniť tému. – Akože nebola svadba? Bola, pre dvesto ľudí. Len vy ste chýbali, Tomáš povedal, že ste ochoreli. Možno je aj lepšie, že to tak dopadlo, – premerala si ma Lucia. – Budete raňajkovať? – Budem… Lucia mi dala šálku čaju a pár kúskov drahého syra. To bolo podľa nej raňajky. Na také nie som zvyknutá, po ceste potrebujem poriadne raňajky. Chcela som si urobiť volské oko, veď som si domáci chlieb doniesla. Nevesta mi to však zakázala, vraj nechce zápach v kuchyni. Chlieb tiež odmietla, vraj sú s Tomášom na zdravej výžive. Aj mne odrazu prešla chuť, bolo mi tak ľúto, že sa syn hanbil pozvať ma na vlastnú svadbu. Roky som sa na ňu tešila, sporila peniaze, a všetko to bolo zbytočné. Napila som sa teda čaju. Nevesta mlčala. Akási ťaživá, neprirodzená mlčanlivosť. Zrazu pribehlo dieťa a tulilo sa ku mne. Chcela som chlapca objať, ale Lucia začala mávať rukami, že to nemôžem, veď kto vie, s čím som prišla. Pre malého som nič nemala, len som mu podala pohár malinového džemu, vraj na palacinky bude mať pochúťku. Nevesta mi ho hneď vytrhla z ruky: “Koľkokrát vám mám hovoriť? My jeme zdravo, cukor nie!” Cítila som, že sa rozplačem. Ani som čaj nedopila, išla som do predsiene obuť sa. Lucia na to nereagovala. Ani sa ma nespýtala, kam idem. Pred vchodom som si sadla na lavičku a spustila slzy. Takto zle mi v živote ešte nebolo. O chvíľu vidím, ako nevesta vychádza s dieťaťom a všetku moju konzerváciu nesie do kontajnera. Nemala som slov. Keď odišla, zobrala som veci späť do tašky a vybrala som sa na stanicu. Mala som šťastie, že niekto vrátil lístok, a tak som jeden ešte na večer kúpila. Pri stanici bola jedáleň. Kúpila som si boršč, kúsok pečeného mäsa, zemiaky so šalátom. Už som veľmi chcela jesť. Zaplatila som dosť, ale azda si nezaslúžim aspoň dobré jedlo? Tašky som dala do úschovne a mala som ešte pár hodín, tak som sa prešla Bratislavou. Mesto sa mi páčilo. Aspoň na chvíľu som zabudla na smútok. Vo vlaku som nespala, len som plakala. Najviac ma bolelo, že mi syn ani nezavolal a nespýtal sa, kde som. Verila by som skôr tomu, že v lete nasneží, ako tomu, že ma vlastné dieťa takto privíta. On je môj jediný syn, na ktorého som vkladala všetky nádeje, no napokon som preňho len zbytočná. Teraz rozmýšľam, čo spraviť s tými peniazmi, čo som mu odkladala na svadbu. Mám mu tých 60-tisíc dať, nech vie, že mama na neho stále myslí? Alebo mu nič nedám, lebo si to nezaslúži?

Nie, teraz určite nechoď. Zamysli sa, mama. Cesta je dlhá, celú noc vo vlaku, a ty už nie si najmladšia.

Без категорії

014

— Tu nunca me amaste de verdade. Casaste-te comigo sem amor. E agora, quando adoeci, vais-me deixar… — Não te deixo! – disse Mariana, abraçando o Ivo. – És o melhor homem do mundo! Nunca, jamais te abandono… Ele mal podia acreditar que era verdade. O ânimo de Ivo estava em baixo… Mariana foi casada durante vinte e cinco anos e, durante esse tempo todo, continuou a fazer sucesso entre os homens. Já em jovem era das raparigas mais cobiçadas. Pois, até no tempo da escola! Quase todos os rapazes andavam atrás da Mariana. E, no entanto, ela nunca foi propriamente uma beleza. Mesmo assim, não se separou do marido, embora ele fosse uma personagem bastante controversa. Não, Mariana ficou com o Rui até ao fim. Criaram a filha juntos, casaram-na. O genro levou a Dalila para Itália, agora mandam sempre belas fotos e convidam Mariana a visitá-los. Ela ainda deve lá ir um dia. Já o Rui… já cá não está. O marido de Mariana morreu num acidente de carro. Uma tragédia sem sentido… mais tarde disseram-lhe que provavelmente o Rui se sentiu mal ao volante. Talvez tenha desmaiado, não conseguiu controlar o carro. — Talvez tenha perdido os sentidos? – arriscou ela. — Nunca saberemos ao certo – suspirou a amiga médica, Helena. – A causa: múltiplos ferimentos, incompatíveis com a vida. Mariana ficou em choque. Helena ajudou a organizar tudo. Foi ela quem soube dos pormenores pelos seus contactos. Rui foi a enterrar e Mariana ficou sozinha na casa grande que ela e o marido construíram ao longo da vida. Sozinha, sim, porque para uma só pessoa a casa era grande demais e sentia-se pesada. Casa é casa. E faz sempre falta a mão de um homem… Dalila veio ao funeral do pai. Conversou com a mãe sobre vender a casa, comprar um apartamento, e a possível vinda de Mariana para Itália. — Nem pensar! – exclamou Mariana. – Não foi para isto que construí esta casa! E à vossa Itália, não quero ir. Já lá pus os olhos… — Ó mãe… — És tão ingénua, Dalila! – sorriu Mariana entre lágrimas. – Estou a brincar. — Se brincas, pode ser que não esteja tudo assim tão mal. Tudo era ambíguo. Assim como o falecido tinha sido. Por um lado, Rui era um marido dedicado e carinhoso. Por outro, dependia muito do humor. Quando andava maldisposto, era capaz de deixar Mariana de cabeça em água. Depois arrependia-se e pedia desculpa, e Mariana nunca se prendia a isso. Vinte e cinco anos assim! Dá que pensar… Dalila ficou uns dias e voltou para Itália. O marido tinha muito trabalho, e ela queria manter o seu lar acolhedor. Mariana ficou sozinha. Embora, conhecendo-se, Mariana sabia que não seria por muito tempo. E assim foi. Uns meses de tristeza e, mal secou as lágrimas, já tinha à sua volta uma pequena legião de pretendentes. Até a mãe de Mariana, em tempos, se admiração com tanto assédio. — O que é que eles vêem em ti? Caem todos a teus pés! E tu nem és assim uma beleza… será que não percebo nada disto? — Oh mãe, tu és boa pessoa – ria Mariana, pintando os lábios. – Beleza é só fachada. O que importa é o charme, a personalidade, aquele je ne sais quoi. — Vai lá, mulher, anda divertir-te – respondia a mãe a rir. – Senão o noivo farta-se de esperar e vai-se embora. — Então arranjo outro – encolhia os ombros Mariana. Passaram-se quase trinta anos desde essa conversa com a mãe, e nada mudou. As mulheres queixam-se de que não há homens livres, que depois dos quarenta é impossível casar. Mariana nunca entendeu esse problema. Aos quarenta e seis, tinha dois pretendentes – e ambos muito bons. O seu coração puxava pelo Daniel. Gostava mesmo dele, tanto pela aparência como pela conversa. Simpático, inteligente, era bom para conversar e era um orgulho sair ao lado dele. No entanto, Daniel era mestre a falar e pouco a fazer. Mariana, com a idade e experiência, sabia: não era homem para partilhar a casa grande da sua vida. Já o outro pretendente, o Ivo, era um homem simples e de mãos de ouro. Daqueles que num instante consertam tudo. Verdadeiro homem, bom de coração, mas com personalidade forte por dentro. Com a mulher, era manso como um cachorrinho, mas se fosse preciso, virava o mundo por ela. Ainda assim, agradava menos a Mariana – coisa de mulher. Ele não fazia discursos bonitos. Sóbio, era calado. Só se bebesse um pouco, é que contava histórias engraçadas ou animava a conversa. Por falar nisso, Ivo até bebia bem, mas no dia seguinte já estava despachado, com banho frio e prontos para a vida. Não falava muito, mas fazia tudo. Mariana escolheu Ivo. Daniel ficou magoado, com as belas palavras ignoradas, e afastou-se. Mariana casou com Ivo, e este ficou nas nuvens. No casamento, bebeu demais, cantou e dançou sem parar. — Tu não perdes tempo – sorriu Helena. – Mal fez um ano que Rui se foi, e já voltaste a casar! Não há mulher que te apanhe – outras procuram e não encontram, e tu só precisas de sair de casa! — Não venhas com isso de “nem és uma beleza”… — Claro que não! Mas sempre foste suspeitamente requisitada, é verdade. — Eu própria não sei. Pergunta à minha mãe. Mariana piscou à amiga e foi dançar com o marido, que a tinha acabado de vir buscar. Enquanto dançava, dissipava as últimas dúvidas que tinha. Que importava se Ivo era simples? Pelo menos era forte, habilidoso e até bem parecido! E aquele silêncio, às vezes, nem era mau. Se tivesse escolhido o Daniel, que seria? Palavras bonitas não alimentam ninguém. Em poucos meses, Ivo transformou o jardim de Mariana num paraíso. Arrancou árvores a mais, nivelou o terreno, construiu canteiros, fez uma pérgola. Dentro da casa, também se notava a mão de um homem. Mariana sentiu que tinha feito a escolha certa. Ivo ainda por cima ganhava dinheiro, tentava sempre agradar à esposa com pequenos presentes. Comparando os últimos tempos do novo casamento com os vinte e cinco anos do primeiro, Mariana sentiu pena de não ter conhecido Ivo antes. Homem de ouro! Nos tempos quentes, faziam churrascos à noite e jantavam na pérgola. Mariana, saciada, sorria como um gato, Ivo olhava-a a sorrir. — Que foi, Ivo? — Nada. Estou feliz. A primeira mulher de Ivo era aborrecida. Já pensava que nunca ia encontrar uma mulher tão boa. Viveram quatro anos felizes. Até que Ivo começou a sentir-se mal. Cansava-se, perdia peso. E, se bebesse, piorava logo. — Ivo, tens de ir ao médico! – Mariana alarmou-se. – A sério, algo não está bem. — Que exagero, Mariana! Passa já. — Que é isso? O medo dos homens de médico? — Nem por isso. Ivo tinha apenas medo duma coisa: que Mariana o deixasse se caísse doente. Ele sabia que Mariana tinha casado por razões práticas, não por amor. Mas ele amava-a! Contra tudo. Viu-a perdida numa loja à procura da carteira na mala, e apaixonou-se. Aquela hesitação tocou-lhe fundo. Quis logo protegê-la para sempre. Mesmo que a mãe, ao conhecer Mariana, dissesse: — Não percebo o que vês nela. Nem é bonita, nem nova. E tu ainda tens tempo, podias arranjar uma rapariga nova! Mas Ivo só precisava da Mariana. E, se ficasse doente, será que ela ia querer ficar com ele? Ela não conseguiu convencê-lo a ir ao médico. Ao jantar de sábado, estavam os amigos – Helena e o marido, Bruno. Ivo e Bruno assavam carne e bebiam uma cerveja. Na cozinha, Helena perguntou: — O Ivo está doente? — Não sei! – desabafou Mariana. – Insisto, mas ele não vai ao médico! Tu és médica, diz-lá: ele está doente ou não? — Está pior, emagreceu. E a pele pareceu-me a ficar amarela. — Ai, meu Deus! Helena, convence-o! Talvez a ti te ouça! Helena olhou para ela. — Mariana… tu amas o Ivo, mesmo? Lembro-me das tuas dúvidas… Mariana mordeu o lábio, não respondeu. Helena nem chegou a convencer Ivo. Ele desmaiou durante o jantar, tiveram de chamar o INEM. Mariana foi com ele. Operaram-no logo. — Tumor no fígado. — Cancro?! – Mariana assustou-se. — Estamos à espera dos resultados. Era benigno, mas já estava grande quando entrou no bloco. Os médicos proibiram quase tudo a Ivo, avisaram que a recuperação ia ser longa – e não certa. Afinal, já tinha idade. Ivo entrou em depressão. A mãe foi visitá-lo. Mariana estava no trabalho, a mãe foi durante o dia. Levou comida permitida – a lista era curta. — Meu filho, não te reconheço! Sobreviveste. Não tens cancro. Devias era estar feliz! Come, vá. — Não tenho fome. — Mas tens de comer! É por causa da Mariana? Ela vem cá? — Vem… por enquanto. — Tens medo que te deixe? Ela seria parva. — Agora já fui. Não sirvo para nada. Nem trabalhar posso. Não passo de um inválido. Quem é que quer um inválido? Mariana entrou naquele momento. — O que se passa por aqui? Ouve-se a gritos. Olá, D. Teresa! — Vou-me embora. Olá, Mariana. Adeusinho. — Que se passa? A mãe encolheu os ombros e saiu. Mariana lavou as mãos e foi junto do marido. — Mas que invalidez qual quê? Braços e pernas no sítio, o resto cura-se. Sabes o que li sobre o fígado? — O quê? — O fígado regenera-se, sabias? Se ficares com pelo menos cinquenta e um por cento, regenera-se. E tu ficaste com sessenta! Dá tempo ao teu fígado. Vai correr bem! — E tenho esse tempo? — O quê? – não percebeu Mariana. — Tempo. — Ivo, o que queres dizer? Esconderam-me alguma coisa? Pediste aos médicos que me escondessem algo? — Não é isso… Ivo teve alta. Começou a pior parte da vida. Qualquer esforço deixava-o exausto. Isso custava-lhe imenso. E o aniversário de cinquenta anos estava a chegar, mas aquela alegria já não era nada. Mariana parecia não notar que ele se cansava e acompanhava-lhe na dieta. — Mariana… – ganhou coragem. – E agora, como vai ser connosco? — Em que sentido? — Eu demoro-me a recuperar. Vais-me deixar, é isso? Diz-me já. — Deixar-te? Porquê? Contigo é que me sinto bem. — Quando eu fazia tudo, ainda. Agora não faço nada, nem eu gosto de mim. — Deixa-te disso. Tens é de reagir! — Estou a tentar. Mas nem duas marteladas posso dar que já estou de rastos. Mariana abraçou-o por trás, encostou o rosto ao cabelo dele. — Amo-te. Nunca te deixo. Recupera sem pressa. Aos bocadinhos. — Amas mesmo? — Juro que sim. Mariana não deixa Ivo. Ele está a recuperar, devagar mas sempre a melhorar. O aniversário foi sem bebidas, para não o tentar. Chegaram alguns amigos, comeram no jardim, jogaram cartas. — Tens sorte com a mulher, Ivo – disseram os amigos ao sair. — Agora vão mas é beber à minha saúde? – ironizou ele. Riram-se todos. Depois, já só os dois, sentados à entrada, olharam as estrelas. Felizes. E Ivo, pela primeira vez em meses, sentiu-se melhor. Acreditou que se ia recuperar. E que, afinal, Mariana não o abandonaria. Abraçou-a com força. — Que foi, Ivo? — Está tudo bem! — Finalmente – sorriu Mariana, beijando-o na face. E foram felizes… 💬 Amigos, se gostam das nossas histórias, deixem comentários e não se esqueçam de pôr um gosto. Isso inspira-nos a continuar a escrever!

Achas mesmo que me casaste sem amor? Vais-me largar agora que fiquei doente Só se for naquela vida, Joaquim!

Без категорії

След 25 години отидох на среща на випуска – ето какви уроци ми даде животът и как променените ми съученици ме изненадаха

Преди няколко седмици отидох на среща на класа, след като не се бях виждал с бившите си съученици цели

Най-невзрачната гостенка на рождения ден на Марина: Историята на Ирина, скромното момиче от колежа, която никога не празнуваше своя празник с приятели, а животът ѝ се промени след една неочаквана среща на пейката пред блока

Иванина беше най-незабележимата гостенка на рождения ден на Десислава. Момичетата учеха заедно в колежа

Без категорії

072

— Ó Dona Alzira! — exclamou Mateus. — Quem lhe deu permissão para criar um lobo aqui na aldeia?

Ó Avó Alzira! gritou Martinho. Quem lhe deu autorização para guardar um lobo cá na aldeia? Alzira Fernandes

Без категорії

Бях твърдо решена: „Никога повече няма да оставя сина си при свекърва ми!“ Допреди малко я смятах за разумна жена, но само за три дни мнението ми се обърна наопаки. Оставихме малкия ни син при баба и дядо — той е съвсем бебе, само на няколко седмици, докато ние заминахме за кратка тридневна почивка — да си поемем дъх, аз от домакинската работа, а мъжът ми от работния стрес. Преди да поверя сина си на свекърва ми, прекарах два часа да пиша подробни инструкции. Държах най-много на храненето и на ежедневните занимания. Изредих любими образователни игри, дадох телефона на нашата педиатърка и се разбрахме при нужда да дойде на момента, щом баба се обади. Осигурихме на родителите на мъжа ми всичко необходимо — бебешка храна, памперси, малка аптечка, играчки, книжки. През цялото време на екскурзията бях неспокойна, трите дни минаха неусетно, а като се прибрахме… детето ни посрещна притихнало и уплашено, а баба веднага извика: „Внимавай, ще паднеш!“. В ъгъла стоеше торба с храните, които им бяхме оставили, до нея — книжките. Погледнах объркано, а свекърва ми, уловила въпроса в погледа ми, каза: „Решихме вече да не ходим до центъра.“ Прочети още Чадър – Решихме, че всички ще ядем заедно! – Какво имаш предвид? – Михаил да свиква с храната на възрастните. – Чете ли какво съм написала? – Почнах, ама е толкова много… – Кога го сложи да спи през деня? – Михаил не искаше, играеше си, не спа, а следобед му дадох котлет. – Какъв свински котлет?! – Пресен, купихме свински бонфиле, много сочни бяха! Бях в шок. Бебето вместо дрямка е яло котлет! После научихме и подробностите — свекърва ми решила да пести от памперси (скъпи са!), та му сложила само два на ден. Вместо приказки е оставяла Михаил сам да си играе, заключила здраво прозорците и балкона (дърпа!), и го карала да си държи очите затворени два часа преди сън. След тези три дни в къщата на баба ни чакаха цял месец усилия да върнем детето към стария режим. Пак тръгнахме по правилата, забравихме шоколада и сладкото. Най-трудно беше със съня, десет дни възстановявахме режима, а вечер още ни устройва цирк. Прочети още Чадър Казах твърдо: „Никога повече!“. Мъжът ми ме подкрепи, макар че, за разлика от мен, така и не каза на майка си какво мисли. Майки, помислете си добре, преди да оставите децата си на бабите, дори и само за няколко дни!

Бях твърдо решена: Никога повече няма да оставя сина си при нея! До скоро мислех, че свекърва ми е благоразумна жена.

Без категорії

056

Veď ty si ma predsa nikdy nemilovala. Vzala si si ma bez lásky. Teraz ma opustíš, keď som ochorel… — Neopustím ťa! – objala ho Martina. – Si najlepší chlap na svete! Nikdy by som ťa neopustila… Nemohol uveriť, že je to pravda. Mal zlú náladu… Martina bola vydatá dvadsaťpäť rokov, no stále sa páčila mužom. Bola obľúbená aj v mladosti. Ale čo tam mladosti! Ešte v škole boli chalani za ňou. A to nebola žiadna kráľovná krásy. S mužom sa nerozviedla, aj keď bol poriadne komplikovaný typ. Nie, Martina ostala s Vladom až do jeho posledného dňa. Vychovali dcéru, vydali ju. Jej muž zobral Dominiku do Talianska, posielali fotky a volali na návštevu. S Vladom sa tam ale už nevybrali… Možno Martina ešte pôjde. Vlado už nie. Martinin manžel zomrel pri autonehode. Tak nezmyselne… vraj mu prišlo zle za volantom. Srdce ho zradilo, stratil kontrolu. — Možno odpadol? – tipovala Martina. — Teraz už nevieme. – povzdychla kamarátka, lekárka. – Príčina: viacnásobné poranenia nezlučiteľné so životom. Martina bola v šoku. Pomáhala jej priateľka Alena vybaviť všetko potrebné. Po pohrebe ostala Martina sama vo veľkom dome, ktorý s manželom stavali celý život. Pre dvoch nebol až taký veľký, hlavne keď boli hostia. Ale pre jednu ženu… priveľký, skôr bremeno. Dom potrebuje chlapskú ruku… Dominika, dcéra, prišla na rozlúčku. Chcela predať dom, kúpiť byt a zobrať mamu do Talianska. — Nie! – vykríkla Martina. – Veď som ten dom nestavala kvôli predaju. A do tej vašej Itálie nechcem. Viem, ako to tam je… — Mama! — Si tmavá, Dominika! – usmiala sa Martina cez slzy. – To bol iba žart. — Keď žart, tak to snáď nie je až také zlé. Všetko bolo zložité. Rovnako ako bol zložitý aj nebohý Vlado. Raz starostlivý, láskavý. Potom si to vyžralo na Martine všetky nervy. Potom ľutoval – no Martina bola ľahká povaha, nevedela sa dlho hnevať. Tak spolu žili dvadsaťpäť rokov! Dominika odišla a Martina ostala sama. Ale Martinu poznali už všetci – dlho sama nikdy nevydrží. A naozaj – po pol roku, keď preplakala čo mohla, už mala okolo seba partiu nápadníkov. Dokonca aj jej mama nechápala tú jej obľúbenosť. — Čo na tebe chlapi vidia? Padajú ti k nohám! Veď ani nie si kráľovná krásy… — Si dobrá, mama. – smiala sa Martina, keď si nanášala rúž. – Krása nič neznamená. Žena musí byť osobnosť, mať iskru! — Tak bež, žena, lebo ti ženích utečie. — Príde iný, – mykla plecom Martina. A prešli skoro tri desaťročia od tej konverzácie… No nič sa nezmenilo. Ženy sa sťažujú, že po štyridsiatke už niet koho si vziať. Martina nerozumela týmto problémom. V štyridsiatich šiestich mala hneď dvoch ženíchov, a obaja boli fajn. Srdce ju ťahalo k Mišovi. Veľmi sa jej páčil ako vyzeral, čo rozprával. Inteligentný, milý, vždy zábava. Ale Mišo bol typ, čo vie krásne rozprávať, nie však žiť prakticky. Martina to cítila – tento muž nie je pre život v jej veľkom dome. Druhý bol Igor, obyčajný chlap, ktorý síce vypije litre, ale všetko vie spraviť aj postaviť. Poctivý, pracovný, so zlatými rukami. So ženou je tichý, ale keď treba, hory prenesie. Ale áno, Igora mala Martina menej rada – ženská logika. Nepreháňal to s rečami. Triezvy bol skôr mlčanlivý. Len keď si vypil, povedal aj vtip, rozosmial, pohovoril. Pitie mu problém nerobilo – na druhý deň fungoval bok po boku, už v práci. A tak si Martina vybrala Igora. Mišo bol urazený, odišiel. Martina sa vydala za Igora, on bol v siedmom nebi. Na svadbe sa opil, spieval, tancoval. — Ty teda ideš… – smiala sa Alena. – Ešte rok od Vladovej smrti, a už ideš do druhého manželstva. Ženy márne hľadajú chlapa, tebe stačí vyjsť z domu. — Ešte povedz: Čo na tebe nájdu? Nie si žiadna kráska! — Takto to ale bolo, vždy si bola záhadne populárna. — Ani ja netuším… Choď sa na to spýtať mojej mamy. Martina žmurkla na kamarátku a išla tancovať so svojím mužom. Odpudzovala posledné pochybnosti. No a čo, že je Igor jednoduchý? Hlavné, že je šikovný. Vyzerá stále dobre. A že väčšinou je ticho? Možno aj lepšie. Dala by šancu Mišovi – a čo by z toho mala? Z krásnych rečí sa nenaješ. Za pár mesiacov Igor premenil záhradu na rozprávku. Odstránil staré stromy, zrovnal zem, postavil altánok. Všetko v dome žilo jeho rukami. Martina bola rada, že si vybrala správneho muža. Igor aj dobre zarábal. Rád jej kupoval darčeky. Keď porovnala toto krátke manželstvo s dvadsaťpäťročným predtým, úprimne ľutovala, že ho nestretla skôr. Zlatý chlap! V lete večer grilovali v altánku, kde Igor postavil stôl a lavice. Martina sa prejedla šašlika, žmúrila ako spokojná mačka. Igor na ňu šťastne hľadel. — Čo je, Igor? — Nič. Teším sa. Jeho prvá žena bola suchárka. Už neveril, že nájde takú skvelú ženu. Štyri roky si spolu užívali šťastie, potom Igor začal byť stále viac unavený, chudol… Po poháriku mu bolo ešte horšie. — Igor, treba ísť k lekárovi! – naliehala Martina. – Jasne niečo nie je v poriadku! — To prejde, Martinka, veď to je blbosť! — Aké stredoveké maniere? Čo ak to neprejde? Alebo sa bojíš lekárov ako väčšina chlapov? — Nie… Igor sa bál len jedného. Že ak je naozaj chorý, Martina odíde. Veď si ho nevzala z veľkej lásky, ale z rozumu. Ale on ju miloval… napriek všetkému. Uvidel ju v obchode, bola stratená pri hľadaní peňaženky – hneď sa zamiloval. Bola tak nevinne roztržitá. Chcel ju chrániť celý život. Jeho mama, keď ju videla, len krútila hlavou: — Synu, budeš žiť, ale čo si na nej našiel? Nie je kráska, ani mladá… Za teba by išla každá mladá! Igor nepotreboval nikoho – len Martinu. No teraz, keď je chorý, bude ho ešte potrebovať ona? Nepodarilo sa ho prehovoriť k lekárovi. V sobotu mali návštevu, Alenu s mužom Borisom. Igor s Borisom pili pivo a grilovali, Alena krájala šalát v kuchyni a povedala: — Igor je chorý? — Neviem! – vystrelila Martina. – Prosím ho, nech ide… Ty si lekárka, čo myslíš? Nie je zdravý? — Vyzerá horšie, schudol, zdá sa mi, že má žltkastú pokožku… — Preboha, Alena, prehovor ho! Možno teba poslúchne! Alena sa na ňu vážne pozrela. — Martina… miluješ ho? Pamätám si tvoje pochybnosti… Martina mlčky zaťala pery. Alena už Igora neprehovorila – odpadol hneď za stolom. Volali záchranku. Martina šla s ním. Neprebudil sa, držala ho za ruku a modlila sa. Ihneď operovali. — Nádor na pečeni. — Rakovina?! – zľakla sa Martina. — Čakáme na výsledky. Našťastie nešlo o rakovinu, ale nádor už narástol dosť. Lekári mu zakázali takmer všetko, čakala ho dlhá rekonvalescencia. Igora to položilo. V nemocnici ho navštívila mama. Martina bola v práci, mama mu priniesla povolené jedlo – zoznam bol krátky. — Synak, nepoznávam ťa! Vydýchol si. Mal by si sa tešiť, nemáš rakovinu. Poď, daj si fašírky. — Nemám chuť. — Ale musíš! Čo je s tebou? Martina chodí? — Chodí… zatiaľ. — Čo? Bojíš sa, že ťa opustí? Tak to by bola hlúpa! — Veď som na nič. Nemôžem robiť, nič! V júni mám päťdesiat, a ja už len invalid. Komu treba invalida? — Čo sa tu deje? – čudovala sa Martina, vchádzajúc do izby. – Kričíte na celé oddelenie. Dobrý deň, pani Tatiana! — No ja už pôjdem. Zdravím a držím palce. — Čo sa stalo? Igorova mama len mávla rukou. Martina si umyla ruky a išla k manželovi. — No tak, nehnevaj sa na svet… Ruky-nohy ti zostali, zvyšok sa zahojí. Vieš, čo som čítala o pečeni? — Čo? — Pečeň sa dokáže obnoviť. Ak ostane viac ako 51 percent, všetko sa zregeneruje. A tebe zostalo šesťdesiat. Nechaj jej čas, bude dobre! — A mám ten čas? — Čo? – nechápala Martina. — Čas. — Igor, čo ti je?! Niečo predo mnou skrývajú? Požiadal si lekárov, aby mlčali? — Nie, o to nejde… Igora prepustili domov. Začalo sa jeho najťažšie životné obdobie. Trošku pracoval, hneď bol hotový. To ho najviac trápilo. A blížilo sa jubileum, z čoho mal teraz až úzkosť. Nemohol nič zjesť, piť už vôbec. Aká sláva! Martina sa tvárila, akoby si nič nevšimla, jedla s ním diétne jedlá. — Martinka… – odhodlal sa. – Čo s nami bude? — Ako to myslíš? – nechápala. — No… pomaly sa zotavujem. Opustíš ma, však? Radšej mi to povedz. — Prečo by som ťa opúšťala? Je mi s tebou najlepšie. — To bolo, kým som všetko robil a mohol pracovať. Teraz čo je na mne dobré? Sám so sebou som nešťastný. — Hlúposť. Daj sa dokopy! — Snažím sa! Ale čo to je? Dvakrát buchnem kladivom a som unavený ako pes. Martina k nemu podišla a objala ho zozadu. — Milujem ťa. Nikdy ťa neopustím. Dopraj si čas. — Ľúbiš ma? Naozaj? — Pravda pravdúca. Martina Igora neopúšťa. Pomaly sa dáva dokopy. Jubileum mu pripravila bez tvrdého alkoholu, aby mu nebolo ľúto, že pije sám. Prišlo pár kamarátov, posedeli v altánku, hrali spoločenské hry. — Ty máš šťastie na ženu, Igor, – povedali pri odchode. — Vy pôjdete, určite sa doženieme na moje zdravie? – zasmial sa Igor. Smiali sa. Rozišli sa. Večer sedeli s Martinou na verande, dívali sa na hviezdnu oblohu. Boli šťastní. V ten večer sa Igor prvýkrát za dlhý čas cítil lepšie. Uveril, že sa uzdraví. A že ho žena naozaj neopustí. Pevne Martinu objal. — Čo je, Igor? — Všetko je v poriadku! – usmial sa. — No konečne, – zasmiala sa Martina a pobozkala ho na líce. Boli šťastní…

Veď ty si ma ani nikdy nemilovala. Len tak, bez lásky si si ma vzala. Teraz ma necháš, keď som ochorel Nikdy!